Limburgers van ACV en ACW namen deel aan een Europese betoging door de straten van Istanbul in Turkije. De manifestatie was de afsluiting van het driedaagse Europees Sociaal Forum (1-4 juli 2010). Bestrijding van de armoede, beter onderwijs, energie sparen en veilige banken waren de grote thema’s op dat congres. Ook de vrede tussen Israel en Palestina kwam aan bod. Opvallend was de volwaardige opname van de Koerdische minderheid door het forum.

Donderdag volgden Sebila, Nurcan, Aicha, Yasin en Ramazan een seminarie over het hoger onderwijs na de Bologna-akkoorden, Jeroen trof zijn collega’s alternatieve architecten, Luc en Ronny zochten de vakbondsthema’s op en de goede fee van ACW bracht Bieke en Koen meteen in contact met Europese linkse groenen die bezig zijn rond energie en armoede. We leerden Allessio Surian kennen, die werkte begin jaren '90 nog voor WS, maar is nu staflid bij de links-groene fractie.

EP-parlementslid Gaby Zimmer van Die Linke stelt: “Betaalbaar wonen is het vertrekpunt voor een normaal leven, maar naast de huurprijs of de afbetaling van de lening komt de prijs van de energie opzetten als belangrijkste kostenpost voor een gezin. Hoe verbinden we deze strijd voor betaalbaarheid aan de strijd tegen de opwarming van de aarde? Geloof ook maar niet dat de politiek alles kan oplossen. Allerlei initiatieven aan de basis, georganiseerd in sociale bewegingen moeten helpen.”

We zitten op het puntje van onze stoel want daar komt het recept van ACW-Limburg. Misschien krijgen we toch de kans om onze acties uiteen te zetten?

Vrijdagochtend trekken we met z'n allen naar de volgende sessie over strijd tegen armoede en sociale uitsluiting. We horen Russen en Turken over huisvesting en ruimtelijke ordening in Petersburg en Istanbul. In onze gedachten komen de Lange Wapper en de Groene Delle boven.
Daarna heeft Emil Bedi uit Slovakije het over energie. Uit de ontwikkeling van de Europese regels inzake emissierechten komt 300 miljard euro ter beschikking, maar daarmee bouwt de Unie vooral autosnelwegen. Slechts 3% gaat naar hernieuwbare energie.
Inzake armoedebestrijding dreigen de autoriteiten te gaan knoeien met de normen van het Lissabonverdrag. 60% van het mediaaninkomen zou niet langer de uniforme armoedegrens zijn, maar een land zou ook mogen rekenen met het percentage langdurig werklozen. Zo krijg je nog meer “working poor”.
De organisatoren laten ons uiteindelijk niet toe als speaker, maar we maken toch ons punt door vragen te stellen en zo over coöperatieven en over campagnes voor energie sparen te beginnen.

's Namiddags gaan onze vakbonders deelnemen aan een sessie over de toekomst van de welvaartstaat en hoe die te verdedigen. Elders gaat Jeroen uitleg geven over de verkeersarme stad Hasselt met haar gratis bussen. De vrouwen trekken naar een workshop over vrouwenrechten.
Koen ging bij Attac nadenken over veilige banken. Die mogen vooral niet te groot worden, maar er zijn nieuwe fusies op komst. We hebben regels nodig die zakenbanken en spaarbanken uit elkaar houden en de speculatieve activiteiten op de financiële markten beperken. Het valt op dat over dergelijke thema’s Zwitsers, Britten, Skandinaven, Duitsers en Fransen de toon zetten. In de sociale thema’s zijn dan weer de Zuid-Europeanen actiever.

's Avonds tronen Sebila, Aicha en Nurcan Koen en Yahsin mee naar een workshop met 80 Koerdische vrouwen. Die zijn bereid simultaan te vertalen voor de aanwezige Hollandski waarna 160 ogen deze Hollander goedkeurend aankijken.

Bieke vindt dan weer een coöperatie van 4 000 Anatolische boeren en sluit eeuwige vriendschap met deze biologische tarwetelers en broodbakkers. In ruil voor enkele ACV-bandana’s krijgt ze een vlag.

Zaterdag verdiepen Ramazan, Bieke en Koen zich in de Koerdische kwestie. Er is veel verbeterd voor deze minderheid. In een stampvolle prachtige aula met 200 Koerden en 100 buitenlanders volgen de sprekers elkaar snel op. Iemand vraagt zich af waarom er geen Turken in de zaal zitten. Ramazan wuift meteen en de spreker moet dus bijsturen. Jammer, maar wegens een overvloed aan vraagstellers komt onze ACW’er niet aan het woord. Andere leden van onze delegatie verdiepen zich verder in onderwijs, de openbare dienstverlening inzake levensnoodzakelijke water, syndicale rechten, en andere sociale vraagstukken.

Al bij al leerrijk, maar te vaak komen sprekers niet opdagen, begint men veel te laat, kortom, organisatorisch is het een soepje.

In de vooravond, bij Osman Bey, in de rijke buurten met de chique winkels, vertrekken we samen met enkele duizenden anders-globalisten richting Taksim-plein. Onze vlaggen en al ons groen trekken trekken de aandacht. De animatie door de aanwezige Waalse ACV’ers was prachtig. Aicha had voor de gelegenheid een groene niqab aan en werd veelvuldig gefotografeerd door “soortgenoten” langs de kant van de weg. Ook in de betoging: Koerdische moeders, Griekse stakers, Turkse vakbonden, boeren uit Anatolië, allerlei vrouwengroepen, en tuti quanti.

Is een andere wereld mogelijk?

Yasin, Aicha en Ramazan hebben alvast veel bijgeleerd. Sebila en Nurcan betoogden voor het eerst in hun leven. Zij begrijpen nu beter wat een sociale beweging is. Jeroen is helemaal overtuigd en trekt de banden aan met andere Vlamingen op het forum. Het optimisme van 2002 in Firenze heeft 8 jaar later toch een flinke deuk gekregen. Er is vooral dringend nood aan een globale visie meent Luc.
Daarmee zijn we het eens. We moeten blijven zoeken, en intussen het handelen zeker niet achterwege laten.

Baska bir dünya mümkün!